НИЗАМИЙ ГӘНЖӘЎИЙ
24.02.2019 17:19

(1141-1209)

 

МӘЖНҮННИҢ ҚАРА ҒАРҒАҒА ЗАРЫ

 

(«Ләйли ҳәм Мәжнүн» дәстанынан)

 

Бир дарақты көрди өзиндей жекке,

Жүрисин тезлетти ҳәм шөл тәрепке.

 

Келсе, бул саялы дарақ астында

Булақ ҳәм бар еди көздиң жасындай.

 

Қосуўыслап ишти, дәми мазалы,

Шөли қанды, суўы кәўсар мысалы.

 

Суўдың әтирапы жасыл гиялар,

Пайызлы жер еди, бир салқын сая.

 

Ишинде от жанып атырған Мәжнүн,

Булақ суўын ишип қандырды шөлин.

 

Жүристен, қулағын жеген сөзлерден

Дем алып, тәўир-ақ келди өзине.

 

Гилемдей шалғынға бойын таслады,

Дараққа ышқы етип нәзерин салды.

 

Көрди бир путақта қара ғарғаны,

Көзлери шырақтай жанып турғанын.

 

Қара еди зулпы яңлы сәнемниң,

Қара еди баўыр яңлы түр-түси.

 

Әрўанадай ол қус жоқ ҳеш зәлели,

Сәрўандай тамамы қара кийинген.

 

Қара тасы киби жасыл жүзиктиң,

Жапырақ бүркенген ол қусты көрди.

 

Мәжнүн оны өзиндей мүсәпир танып,

Иштеги дәртлерин салды ақтарып.

 

Деди: Неге бүйтип қара кийиндиң,

Себеби не болды, айт бизге енди?

 

Не себептен Айсыз түн рәңиндесең,

Қуяшы тутылған күн рәңиндесең?

 

Өртенип атырған дәрттен мен болсам,

Не себеп сен ғәрип матам тутасаң?

 

Жаның аман болса қайғы-ҳәсиреттен,

Неге түтеп турсаң шыққандай өрттен?

 

Қай тәрептен келген жәниўарымсаң,

Буннан кетип қайда пәрўаз қыласаң?

 

Мен – шаҳ, сен шаҳана шатырымбысаң,

Болмаспеди ақ я көк шатыр болсаң?

 

Буннан ушармысаң ярым тәрепке,

Сөйле, ықтыярым қолдан кетип тур.

 

Сендағы дадыма жетпесең мениң,

Ара шөлде лашым қаларлар енди.

 

Зибан бер, қусгенем, сөйле, сен, сөйле,

Болмаса өлермен мен бул ҳәсиреттен.

 

Қарар көзлеримниң нуры қалмаса,

Тотыя сүрткенниң пайдасы болмас.

 

Бөриниң аўзында кетсе баққаны,

Бийҳуўда шопанның қыйқыў салғаны.

 

Топан суўы басса ел-аймағыңды,

Парқы не – ылай я полат дийўалың?

 

Қуўраған ағаштың үстине жамғыр

Жаўды, жаўмады не – болмайды парқы.

 

Мәжнүн бул сөзлерди айтып турғанда

Путақтан-путаққа қонды ол ғарға.

 

Мәжнүн созғанында сөздиң қанатын,

Қус ушып кетпеге қанат қомлады.

 

Көп гәплерди айтты қара ғарғаға,

Ал ол ушып кетти қалдырып дағда.

 

Түн келди, қанатын қара ғарғаның

Мәжнүнниң басының үстине жайды.

 

Шырақтай жылтырап шықты жулдызлар,

Ушып кеткен қустың көзлери мысал.

 

Мәжнүн шырақ өшкен түн яңлы ғамлы,

Ышқы азабында өртенип қалды.

 

С.Ибрагимов аўдармасы

 

Add comment


Security code
Refresh